کاش

کاش تا دل میگرفت و میشکست .........دوست می امد کنارش مینشت

کاش میشد روی هر رنگین کمان.......مینوشتم مهربان بامن بمان

کاش میشد قلبها آباد بود ........کینه و غم ها به دست باد بود

کاش میشد دل فراموشی نداشت.......نم نم باران هم آغوشی نداشت

کاش میشد کاش های زندگی........ تا شود در پشت قاب بندگی

کاش میشد کاش ها مهمان شوند........ درمیان غصه ها پنهان شوند

کاش میشد آسمان غمگین نبود........ردپای کینه ها رنگین نبود

کاش میشد زندگی تکرار داشت..........لااقل تکرار را یکبار داشت

ساعتم برعکس میچرخید ومن ........ بر تنم میشد گشاد این پیرهن

آن دستان کودکی سرمشق آب...... پای مادر هم برایم جای خواب

خود برون میکردم از دلواپسی.......دل نیدادم بدست هرکسی

عمر هستی خوب و بد بسیار نیست........حیف هرگز قابل تکرار نیست

عاشقانه آرام...